قیامت می کنی سعدی بدین شیرین سخن گفتن!

تعرفه تبلیغات در سایت
 

وسط کلی کار دلم خواست وبلاگ آپ کنم اما چندان هم حوصله دست به قلم بردن نبود دیدم روز بزرگداشت استاد سخن و غزل ،سعدی است گفتم بهانه خوبی است برای مرور چند غزل از صدها غزل محبوبم، هرچند انتخاب کار سختی است  :

 

خبرت خرابتر کرد جراحت جدایی                            چو خیال آب روشن که به تشنگان نمایی

تو چه ارمغانی آری که به دوستان فرستی           چه از این به ارمغانی که تو خویشتن بیابی

بشدی و دل ببردی و به دست غم سپردی             شب و روز در خیالی و ندانمت کجایی

دل خویش را بگفتم چو تو دوست می‌گرفتم          نه عجب که خوبرویان بکنند بی‌وفایی

تو جفای خود بکردی و نه من نمی‌توانم                 که جفا کنم ولیکن نه تو لایق جفایی

چه کنند اگر تحمل نکنند زیردستان                     تو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشایی

سخنی که با تو دارم به نسیم صبح گفتم              دگری نمی‌شناسم تو ببر که آشنایی

من از آن گذشتم ای یار که بشنوم نصیحت            برو ای فقیه و با ما مفروش پارسایی

تو که گفته‌ای تأمل نکنم جمال خوبان                     بکنی اگر چو سعدی نظری بیازمایی

در چشم بامدادان به بهشت برگشودن                 نه چنان لطیف باشد که به دوست برگشایی

 

 ********************
 

نه طریق دوستانست و نه شرط مهربانی             که به دوستان یک دل سر دست برفشانی

دلم از تو چون برنجد که به وهم درنگنجد              که جواب تلخ گویی تو بدین شکردهانی

نفسی بیا و بنشین سخنی بگو و بشنو                که به تشنگی بمردم بر آب زندگانی

غم دل به کس نگویم که بگفت رنگ رویم              تو به صورتم نگه کن که سرایرم بدانی

عجبت نیاید از من سخنان سوزناکم                       عجب است اگر بسوزم چو بر آتشم نشانی؟

دل عارفان ببردند و قرار پارسایان                       همه شاهدان به صورت تو به صورت و معانی

نه خلاف عهد کردم که حدیث جز تو گفتم               همه بر سر زبانند و تو در میان جانی

نه عجب کمال حسنت که به صد زبان بگویم            که هنوز پیش ذکرت خجلم ز بی زبانی

مده ای رفیق پندم که نظر بر او فکندم                    تو میان ما ندانی که چه می‌رود نهانی

مزن ای عدو به تیرم که بدین قدر نمیرم                  خبرش بگو که جانت بدهم به مژدگانی

بت من چه جای لیلی که بریخت خون مجنون          اگر این قمر ببینی دگر آن سمر نخوانی

دل دردمند سعدی ز محبت تو خون شد                  نه به وصل می‌رسانی نه به قتل می‌رهانی

 *************
 
 

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم                             به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

نه قوتی که توانم کناره جستن از او                        نه قدرتی که به شوخیش در کنار کشم

نه دست صبر که در آستین عقل برم                       نه پای عقل که در دامن قرار کشم

ز دوستان به جفا سیرگشت مردی نیست              جفای دوست زنم گر نه مردوار کشم

چو می‌توان به صبوری کشید جور عدو                    چرا صبور نباشم که جور یار کشم

شراب خورده ساقی ز جام صافی وصل                  ضرورتست که درد سر خمار کشم

گلی چو روی تو گر در چمن به دست آید                  کمینه دیده سعدیش پیش خار کشم

*************

 

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی         عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم         باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه               ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی

آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان        که دل اهل نظر برد که سریست خدایی

پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند               تو بزرگی و در آیینه کوچک ننمایی

حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان                این توانم که بیایم به محلت به گدایی

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت       همه سهلست تحمل نکنم بار جدایی

روز صحرا و سماعست و لب جوی و تماشا        در همه شهر دلی نیست که دیگر بربایی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم             چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

شمع را باید از این خانه به دربردن و کشتن       تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی

سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد         که بدانست که دربند تو خوشتر که رهایی

خلق گویند برو دل به هوای دگری ده                   نکنم خاصه در ایام اتابک دو هوایی

 

 

+شیرینی های سخن سعدی بیشتر از آنست که توی یک پست وبلاگی بشود حتی گوشه ای را نشان داد،به گلستان و بوستانش زیاد سر بزنید که الحق ملک الشعرای بهار به انصاف گفته: "سعدیا چون تو کجا نادره گفتاری هست؟"

 
نویسنده : بازدید : 0 تاريخ : سه شنبه 16 شهريور 1395 ساعت: 5:55
برچسب‌ها : تو قیامت را قیامت میکنی,